Skip to content

Mallorca #1 – Hooray! Thé day!

Yesss guys, ik leef nog! Terug van Mallorca en al! En ik ben blij! Dit was écht heel vet! Het feit dat ik zo op mezelf aangewezen was, maakte een hoop nog spannender! Ik genoot van de onwetendheid en het uitzoeken. En natuurlijk genoot ik net zo hard van de andere omgeving, het andere klimaat en het contact met de mensen om me heen. Als het er op aan komt, zou ik zeker nog wel eens willen overwegen om alleen weg te gaan. Alhoewel ik samen reizen (mits je een fijne reispartner hebt!) wel net even wat gezelliger vind. Voor nu het eerste deel van mijn mini-reisje..

Het is zo ver
OMG, ineens was het zo ver! Ineens was het tijd om m’n spullen te pakken en om m’n laatste nachtje thuis te gaan slapen voordat mijn mini-avontuur zou gaan beginnen. Spullen inpakken, ehm ja.. daar begon ik natúúrlijk veel te laat mee, want er was zoals altijd weer zó veel belangrijkers te doen. Belangrijke dingen, je kent ze wel, die dingen die eigenlijk helemaal niet belangrijk en nuttig zijn op zo’n moment. Dat was weer zo’n typisch gevalletje van prioriteiten stellen, iets waar ik nog een bééétje beter in moet zien te worden (zie dit artikel). Maargoed om twee uur ’s nachts waren dan toch al m’n spullen mooi ingepakt, was alles klaargelegd en lag m’n huisje er netjes bij. Twee uur al, hallelujah! Nog maar een uur of vier tot m’n wekker weer zou gaan. Deze had ik redelijk op tijd gezet, zodat ik ’s ochtends nog ruim de tijd zou hebben om rustig m’n ochtendritueeltje te doorlopen. Oké, vier uurtjes over om te slapen, prima! Gaan we doen! Hah! Makkelijk gezegd! Had ik wel écht alles ingepakt? En had ik wel écht alles uitgeprint? Ik heb zelf tenslotte geen printer om alsnog iets te kunnen printen. En m’n paspoort, tot wanneer is die eigenlijk precies geldig? Ah well, allemaal dingen waarvan ik diep van binnen wel wist dat het allemaal klopte, klaar en geregeld was. Maar toch! De spanning dat ik de volgende ochtend ineens weg zou gaan, ALLEEN! Omg, dat ik dit echt ga doen! En de onrust van het idee dat ik écht op tijd moest zijn en écht dat vliegtuig zou moeten halen, niémand die mij zou wekken of mij achter m’n kont aan kon zitten of wat dan ook.

Mooie tijd
Ik vloog ’s ochtends heen, ff voor half elf, mooie tijd. Vanaf tweeënhalf uur van te voren kon je inchecken, maar dat vond ik nét iets te veel van het goede. Twee uur van te voren aanwezig leek me een mooie tijd. Ik ging gewoon zelf met de trein en volgens planning zou ik mooi op schema lopen als ik de trein zou pakken van kwart voor 8.

Mooie tijd?
De volgende ochtend, m’n wekker ging en ik sprong uit bed. Hoppa! Dat ging makkelijk, mooi! Douchen, aankleden, mezelf fatsoeneren, theetje drinken, de laatste spulletjes inpakken, een inmiddels gedroogd wasje van de lijn afhalen en ineens… WOW shit! Ik moet écht gaan nu! De klok tikte inmiddels bijna 8 uur aan en néé, ik woon niet naast het station. Oh F%#&K! Was ik nu niet véél te laat? Wat als ik de incheckbalie niet kan vinden of wat als er een enorme rij staat?! De twijfel of ik het allemaal wel ging halen en de spanning dat het nu echt allemaal ging beginnen, maakte me melig. Dit was weer zó typisch ik!

Snelwandelen dan maar
Inchecken kon tot kwart voor 10. Even over 9 kwam ik aan op Schiphol. Rennen ging me te ver, ik had tenslotte nog drie kwartier, maar toch voelde ik de stress. Oké, snelwandelen dan maar, dat kan wel toch?! Redelijk snel vond ik de balie waar ik m’n koffer kon inchecken en er stond geen rij, ik had het gehaald! Een half uur voor de balie zou gaan sluiten, fwew!! Nooit eerder had ik zo kort voor het sluiten ingecheckt. Ik geniet juist altijd van het moment dat ik op Schiphol ben voordat ik ga vliegen. Op je gemakkie de winkeltjes kijken en even lekker een hapje eten of iets dergelijks, dát zat er dit keer niet in. Om kwart voor 10 begon het boarden en ik moest de douane nog door. Het kwam er dus op neer dat ik direct na de douane richting de gate ben gelopen. Daar aangekomen at ik nog even rustig m’n ontbijtje, waar ik eerder nog geen tijd voor genomen had. Het boarden was inmiddels al gestart en na m’n boterhammetjes ging ik dan, het vliegtuig in! Alleen! OMG! De deuren gingen dicht, de riemen moesten om, het ‘veiligheidsdansje’ werd uitgevoerd, beweging in het vliegtuig, there we go..

Hooray! The day! header v02

One Comment

  1. Oef, dit is ook echt zó typisch ik.. Altijd nippertjeswerk en stress op het laatste moment, haha! Leuk geschreven, ik voelde de spanning met je mee! Ben benieuwd hoe de rest van de reis je vergaan is!

Leave a Reply