Skip to content

Mallorca #2 – M’n koffer en ik

Na een goede vlucht met een véél te schattig baby’tje van vijf maanden naast me, landde ik tweeënhalf uur na vertrek op de Spaanse bodem. Mallorca, here I am! Mijn avontuurtje tót het daadwerkelijk vliegen hebben jullie eerder al kunnen lezen in dit artikel, maar het échte avontuur ging natuurlijk pas beginnen op het moment dat ik voet op de Spaanse bodem zette. Vanaf daar was ik volledig op mezelf en mijn geweldige beheersing van de Engelse taal aangewezen..

M’n koffertje en ik
Mijn vluchten en verblijf heb ik allemaal los van elkaar geboekt, vanzelfsprekend was er dus geen transfer die mij zou droppen bij m’n verblijf. Ik wist dat er bussen reden en had vooraf al besloten dat ik zou gaan voor deze optie. Waar de busstop zich bevond op het vliegveld en welke bus ik exact nodig had, had ik van te voren niet uitgezocht. Zoals alles trouwens, ik ben er bewust volledig blanco ingegaan. And I liked it! Op het vliegveld spraken de bordjes voor zich waar ik moest zijn voor de bussen en eenmaal aangekomen bij de bussen, vroeg ik een medewerker om de juiste bus en daar stond ik dan.. Wachtend op de bus, genietend van het heerlijke weer! Met m’n koffertje in Mallorca, alleen! Zó gek en tegelijkertijd zó vet!

Feest!
Na een kwartiertje wachten, was daar de bus. Ik vroeg de buschauffeur of het adres waar ik heen moest hem heel toevallig bekend in de oren klonk. Hij kende het en gaf een complete routebeschrijving vanaf de bushalte waar ik eruit moest. In ons beste Engels ja, allebei! We moesten lachen om onze uitspraak, maar de route werd duidelijk. Hoppaaaa, gassen maar! Breng me maar naar waar ik zijn moet, take me to El Arenal. Jep, El Arenal! Ook wel bekend als dé place to be als je kruipend naar huis wilt na grote emmers vol cocktails te hebben leeggezopen. Ach jaaa, het hoogseizoen was voorbij, dus ik verwachtte geen drukte meer. Niks was trouwens minder waar, het strand lag nog bomvol! De jeugd vanuit heel Europa had plaatsgemaakt voor het oudere Duitse volk. Grote groepen dronken mannen, lallend met bierpullen op de boulevard, het was Oktoberfest, wat een feest..

Almost there
De bus arriveerde bij mijn eindstation langs het strand. Denkbeeldige routebeschrijving, check! Ik liep richting m’n eindbestemming en heel toevallig reed de buschauffeur in zijn eigen auto langs. Tijdens het busritje werd er gewisseld van chauffeur en zat zijn dienst erop. Hij bood me aan om me naar het hostel te brengen, waarvoor ik vriendelijk bedankte. In de lokale bus, prima, maar in zijn auto, nee bedankt!

Privacy?
Na een kort wandelingetje kwam ik aan bij m’n hostel, hostel Atlanta, waar ik súper vriendelijk werd ontvangen. Ik wilde het zo goedkoop mogelijk maken en volgens die kennis van mij die op dat moment op het eiland verbleef, was dit de beste keuze. Bij een hostel dacht ik in eerste instantie altijd direct aan slaapzalen met stapelbedden en nul procent privacy. Dit is echter lang niet altijd het geval. Ik had een éénpersoonskamer geboekt en het was fifty fifty of ik wél of geen kamer met eigen badkamer zou hebben. Het werd géén eigen badkamer, whoeps! Daar had ik eigenlijk niet op gerekend. Ik kreeg een tweepersoonskamer toegewezen met tegenover mijn kamer de badkamer en dit was eigenlijk prima te doen!

Ik dropte m’n spullen, hulde mezelf in een outfit die beach-proof was en ging op pad..

Travel the world quote header v01

* Bron foto: telegraph.co.uk

Be First to Comment

Leave a Reply